Κρύβομαι

Κρύβομαι

Στο θρόισμα των φύλλων κρύβομαι,
σαν ψίθυρος που πάλλεται,
ψάχνοντας τον παλμό ενός τραγουδιού
με την πνοή του ανέμου.

Στο σκούρο φόρεμα της νύχτας κρύβομαι,
ένα μπλε,
το σκούρο του βυθού
μιας θάλασσας αλαργινής,
με ραμμένες χρυσές κλωστές
από το φως μιας φεγγαράδας.

Στην ηχώ από τσακισμένο πλοιάριο κρύβομαι,
βυθισμένο για χρόνια,
σκουριασμένο,
με κοχύλια και φύκια
να στολίζουν την πρύμνη του.

Κι όμως,
τα άσπρα πανιά περιμένουν
ακόμη να ανοίξουν.

Κάτω από άσπρα βότσαλα κρύβομαι,
στοιβαγμένα,
σαν ναύτες που φορούν
τα άσπρα καπέλα τους
και ονειρεύονται αγκαλιές
και χαμένες πατρίδες.

Στα κομμένα φρούτα κρύβομαι,
με παρατημένες φλούδες
και εκτεθειμένα κουκούτσια,
στρωμένα σε μεγάλα τραπέζια
με λευκά τραπεζομάντηλα
και ξύλινες καρέκλες.

Στο ημερολόγιο κρύβομαι,
καρφωμένο στον τοίχο,
με στιχάκια αγνώστων,
που διώχνει τις μέρες
και σπρώχνει τον χρόνο
ως τον επόμενο Αύγουστο.

Λίνα Κοσμοπούλου

Υ.Γ. ως τον επόμενο Αύγουστο..