δημιουργική γραφή · λέσχη ανάγνωσης

Τα χέρια της

 Η Τζο είναι γυναίκα, ζει στη μεγάλη πόλη. Έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με το τοπίο που την περιβάλλει. Το παρατηρεί, το εξερευνά, αφήνεται στους ρυθμούς του, αναζητά σ ’αυτό μια αμφίδρομη οικειότητα. Το χαρτί κι ο δρόμος είναι πεδία δράσης γι’ αυτήν, όχι ταυτόσημα, ούτε όμως παράλληλα. Πάει να πει πως συναντιούνται. Κάποτε έρχεται… Continue reading Τα χέρια της

λέσχη ανάγνωσης

Μια γυναίκα απολογείται

Μια βασανισμένη ψυχή που καταδικάστηκε γιατί σκότωσε το βιαστή της, η Ελένη στέκεται στο δικαστήριο και παραθέτει την ιστορία της. «Αν δεν τον σκότωνα θα με βίαζε. Εμένα την Ελένη όπως βιάζουν καθημερινά χιλιάδες γυναίκες που παγώνουν και δεν αντιδρούν. Ο φόβος σε παγώνει, είναι σαν να σβήνει ένα κερί μέσα σου, δεν μπορείς να… Continue reading Μια γυναίκα απολογείται

λέσχη ανάγνωσης

Δεκατρία και μισό

"Δεκατρία και μισό" συγγραφέας Παναγιώτης Βούρος. Η ζωή είναι οι ψυχές που έχασες και δεν ξέρεις πως να υπάρχεις όταν λείπουν. Η ζωή είναι ό,τι χάσαμε κι όχι ό,τι προφτάσαμε. Είμαι εκεί τώρα. Στα χοντρά εξυπηρετικά χαλίκια της παραλίας του Filoxenia αναπαύονται οι λαστιχένιες σαγιονάρες μου και τούτο το περιεχόμενο σε ένα πρόχειρο χαρτί. Κάτω… Continue reading Δεκατρία και μισό

λέσχη ανάγνωσης

ΠΩΣ ΠΑΝΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Η λέσχη ανάγνωσης υποδέχτηκε τον συγγραφέα ΘάνοΚάππα για να παρουσιάσει το βιβλίο του: «πως πάνε τα πράγματα;». -Πως πάνε τα πράγματα λοιπόν; Πάνε δεν πάνε καιαυτά, Πως να πάνε; Μάλλον είναι αυτό το νεύμα όπως μας είπε και ο συγγραφέας,το νεύμα της απάντησής χωρίς λόγια, που τα μάτια λένε ότι νιώθουν ανάλογα με τηφάση που… Continue reading ΠΩΣ ΠΑΝΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

δημιουργική γραφή

Καπράγια

«Πως σε λένε;» τη ρώτησα. «Είμαι η Οφέλια». «Κι εγώ η Ρομίνα». «Το ξερω» μου είπε γελαστά. «Από που το ξέρεις;». «Από πάντα», αποκρίθηκε δίχως να με κοιτάζει. Τρόμαξα. «Ποια είσαι; τι είσαι;» ψέλλισα. «Είμαι ό,τι φοβάσαι, ό,τι όλοι αυτοί φοβούνται, είμαι ό,τι σου κρύβουν και ό,τι προσπαθούν να θάψουν στη λήθη». «Είμαι εσύ! η… Continue reading Καπράγια