Αγαπημένο μου blog · δημιουργική γραφή · λέσχη ανάγνωσης

Λεύκες

24 διηγήματα με κεντρικό άξονα τον αέναο κύκλο της γυναικείας ύπαρξης από τις αρχέτυπες μορφές ως τη νεότερη φύση της.

Σε μια κοινωνία που μέσα στα χρόνια τις  αμέλησε, τις κακοποίησε, τις βύθισε στην απόγνωση και στην αποξένωση και τώρα με δειλά βήματα ξεκινά και πασχίζει να επουλώσει πληγές του παρελθόντος· εκείνες στέκουν αγέρωχες σαν τις λεύκες στο κάμπο της Κωπαΐδας, όπως στο τελευταίο διήγημα. «Ψηλές αγέρωχες στέκουν τόσο κοντά που μπλέκονται τα χέρια τους, θροΐζουν οι αλυσίδες και τα βραχιόλια, τα σκουλαρίκια και τα χτενάκια στα μαλλιά- καθαρό ασήμι, χάρισμα στον ήλιο-πλένουν τα ρούχα τους, πνίγουν τα μάτια τους, μαθαίνουν πως όπως φουσκώνει, έτσι στερεύει η ζωή». Γυναίκες λευκές, ασήμι στον ήλιο.

«Οι Γυναίκες» του βιβλίου είναι «από πέτρα» σαν αρχαίοι σπόροι που φυτρώνουν από τα έγκατα της γης με το αίσθημα της προστασίας του βλαστού τους. Βρίσκονται σε σκοτεινές γωνιές και αντιμάχονται με τη λέξη λάθος.(Στεφανία) Βουτούν στη «στροφή» και ζουν με τα λάθη τους. Βυθίζουν τα σαρκικά πάθη τους στον πάτο της θάλασσας (Αμέρικα), σημαδεμένες από κατακτητές. Έχουν φαντασία και εξερευνούν με τα μολύβια τους ταξίδια χάρτινων ηρώων(Λευκή σελίδα). Χαρτογραφούν ψυχές και διασχίζουν θάλασσες (Himba). Ενώ άλλοτε φθονούν τις κόκκινες μπούκλες, ταυτόχρονα συντρίβονται κάθε μήνα όταν αντικρύζουν το κόκκινο. Είναι αυτές που ζουν για μία εποχή.  Ακουμπούν με τα ακροδάχτυλα σ΄έναν βράχο της Αγίας Άννας και κοιτούν τη γαλάζια μυσταγωγία από τα σκαλοπάτια. Μαθαίνουν να μετρούν τα βήματα με ένα λίκνισμα ηδονικής ναυτίας. Είναι φύλακες, μα τα όνειρα για το μέλλον τους σπάνε και ο κέδρος που φύτεψαν κόβεται στη μέση έτσι ξαφνικά.Θέλουν το χρόνο τους να κρατηθεί με ακρίβεια μα όταν είναι μόνες σηκώνουν ανταρσία καταστρατηγούν τους κανόνες τους και συστήνονται διαφορετικά. Σπάνε σαν να είναι από πορσελάνη μπροστά στο κλάμα που αγαπούν περισσότερο. Σαν ξωτικά μαγεμένου δάσους προστατεύουν τα πλάσματα του και τα οδηγούν προς την αθανασία. Ηγούνται (δίκταμός), «Όσο γεροδεμένα αν είναι τα πλεούμενα, όσο σκληροτράχηλα, μια γυναίκα προεξάρχει κατευθύνοντας τα». Σε μια κοινωνία που ο έρωτας δεν φαντάζει όπως είναι σήμερα εκείνες τον ζουν μέχρι το τέλος τους. «Κάτω από ίσκιο του χαμηλού δένδρου οι χαρακιές πλήθυναν στα χέρια, στο στήθος μέχρι την πιο βαθιά πληγή».

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο κι αν αλλάξουν, οι τόποι κρατούν ζωντανούς τους ίσκιους των ανθρώπων, που βάρυναν περισσότερο από όσο εκείνοι μπορούσαν να αντέξουν.

Τα διηγήματα είναι μικρά, δύο έως τρεις σελίδες, με γρήγορη αφήγηση, με ένταση στη ροή, κοφτές προτάσεις χωρίς όμως μεγάλες αλλά με τις απαραίτητες παύσεις. Ο λόγος λιτός κάπως δωρικός, με νόημα. Οι ήρωες έχουν ρεαλισμό, αντικατοπτρίζουν την κοινωνία, με ιστορίες ώριμες που ήταν η ώρα τους να ειπωθούν.

Λεύκες στέκουν σε αλληλουχία, ψηλές αγέρωχες, με λευκό δέρμα η μία δίπλα στην άλλη…γνωρίζουν πως να χορεύουν μαζί με τα ρεύματα που ελίσσονται σηκώνουν τα φουστάνια τους.. όταν η πάχνη απλώνεται πάνω από τον κάμπο πετούν τα ασήμια τους και βουτούν στη λίμνη». Γυναίκες λευκές, ασήμι στον ήλιο.

Εκδόσεις Κέδρος, Συγγραφέας Βίκυ Κλεφτόγιαννη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s