σκέψεις · δημιουργική γραφή · λέσχη ανάγνωσης

«Στο καλλιτεχνικό στέκι» παρέα με την άλωση της Κωσταντίας

Η κατηγορία στο blog ας μιλήσουμε, μέσα από τοποθετημένες σκέψεις, προσπαθώντας να αγγίξει φιλοσοφικά μονοπάτια αλλά και βουτηγμένη στο μελάνι της δημιουργικής γραφής έχει αποκτήσει οπαδούς. Αυτό με χαροποιεί ιδιαιτέρως, που τόλμησα να εκθέσω κομμάτια από αυτά που γράφω κατά καιρούς και ότι κάποιους τους ενδιαφέρουν. Για αυτό είπα πως όσο μπορώ θα το συνεχίσω. Ως νέο μέλος της λέσχης ανάγνωσης του δήμου μου ήρθα σε επαφή με βιβλία· που όχι πως δε θα τα διάβαζα αν έπεφταν στα χέρια μου, μα ίσως δεν είχα το χρόνο να τα ψάξω. Αν ο επιμελητής της λέσχης όμως είναι γνώστης, με εμπειρία και μεράκι σε αυτό που κάνει (μάλλον είμαι τυχερή στην περίπτωση της Νάγιας Κωστοπούλου), σου δημιουργεί μία μαγική σύνδεση των αναγνωσμάτων που στην αρχή ίσως είναι χαοτική· μα όσο περνά ο καιρός νομίζω ανυπομονείς να μπλεχτείς στο νήμα των άγνωστων τίτλων. Όμορφες συναντήσεις με συγγραφείς, ιδιαίτερες συζητήσεις, που ανοίγουν νέους δρόμους της ψυχής και του μυαλού σε έναν κόσμο που δε θέλει να έχεις τίποτα από τα δύο. Έτσι στη πρώτη συνάντηση με την Φιλομήλα Λαπατά, έτσι και τώρα με αφορμή την συνάντηση με τον Γιάννη Μακριδάκη προσθέτω μια γνωριμία ακόμη στην όμορφη λίστα.

 «Θα έρθει ο Χιώτης» είπε η Κυρία Νάγια η επιμελήτρια (επιμελήτρια των λεσχών ανάγνωσης δυτικής Αττικής-ποιήτρια) με μάτια διάπλατα, μάλλον γιατί στο άκουσμα του ονόματος του απλά έγνεψα καταφατικά.

Δυστυχώς δεν τον ήξερα και έπρεπε να μαζέψω τα αμάζευτα (είπαμε νέο μέλος ακόμα). Να βρω να διαβάσω βιβλία του και τα συναφή. «Ποιο μου προτείνετε;» την ρώτησα. Αφού μου είπε καμία αράδα από τίτλους τόσο ιδιαίτερους που χάθηκα από την πρώτη λέξη μου προσθέτει στο τέλος «δεν ξέρω ποιον να διαλέξω είναι όλα υπέροχα». Εκεί δε βάσταξα στην ιδέα πως δεν τον γνώριζα, με είχε φάει το διάβασμα για να πάρω τους πάπυρους των πτυχίων αλλά και να δώσω χρόνο στα κλασικά έργα των συγγραφέων και είχα αφήσει τους νέους συγγραφείς να παλιώνουν χωρίς να τους έχω ανοίξει ποτέ. Μα την αλήθεια στεναχωρήθηκα. Όμως σκέφτηκα πως μάλλον τώρα είναι η ώρα. Οπότε επέλεξα τον τίτλο «Άλωση της Κωσταντίας» να ολοκληρώσω μέχρι τον ερχομό του συγγραφέα.

Ένα από τα πιο μεγάλα μικρά βιβλία που έχω διαβάσει. Οι ωραίες περιγραφές, οι χαρακτηρισμοί με την ατμοσφαιρική πολίτικη γλώσσα, με τους ιδιωματισμούς και τις εκφράσεις ήρθαν να συμπληρώσουν τον μακροπερίοδο λόγο με τις άνω τελείες, το πιο ιδιαίτερο στολίδι του βιβλίου. Εκεί που έλεγες -μάλλον θα ναι κουραστικό χωρίς ανάσα- δεν το χόρταινες, ήταν τόσο όσο. Ένα καταπληκτικό δημιούργημα από τον συγγραφέα που εκεί είδα και το μεγαλείο της αφήγησης του.

Με ένα αρχικό βλέμμα στο οπισθόφυλλο μπαίνεις κατευθείαν στην ιδέα μιας λογοτεχνικής ιστορίας του σύγχρονου τώρα: ένας γαμπρός στέλνει στην Πολίτισσα πεθερά του μέσα από ένα πολυσέλιδο γράμμα μια εξομολόγηση που αφορά την ζωή του. Καθώς γύριζαν οι σελίδες μπαινόβγαινες στα κανάλια του Βοσπόρου και μύριζες τον αέρα της Σμύρνης του τότε και την Κωνσταντινούπολη του τώρα.

Πολίτισσες μεγαλωμένες σε έναν αιματοβαμμένο τόπο, στοιχειωμένο από τα ιστορικά γεγονότα των προγόνων τους, προσπαθούν να διατηρήσουν τα σύνορα της Ρωμιοσύνης στην καρδιά τους.  Από την άλλη πλευρά, ο γαμπρός μεγαλωμένος στην Χίο, όπου τα εδαφικά σύνορα αποτελούν ένα τοίχος προστασίας που τον χωρίζει από τους «απέναντι» ( τους Τούρκους) προσπαθεί να διατηρήσει το συλλογικό κοινωνικό συναίσθημα που μεγάλωσε. Υπάρχει άραγε το γονίδιο του ρατσισμού; Είναι κληρονομικό δικαίωμα το μίσος; Μια ανατροπή στο τέλος φέρνει τα πάνω κάτω.

Διαβάζοντας νιώθεις μια μουσική συμφωνία να παίζει στο κεφάλι σου (τουλάχιστον για μένα). Ο μαέστρος- συγγραφέας δίνει το σόλο κομμάτι στο «πρώτο βιολί» τον Γιάννη, τον γαμπρό. Μέσα από το γράμμα καταθέτει βαθιά συναισθήματα που του ανατρέπουν ό,τι ήξερε μέχρι τώρα για τις ρίζες του, σειρά σειρά ακούγεται η κατάρρευση της ζωής του. Το σόλο διακόπτει η πεθερά-Κωσταντία με τη φίλη της Βαγγελία όπου παρεμβαίνουν διαβάζοντας το γράμμα «σαν έγχορδα» συνεχίζοντας τη μουσική σύνθεση, παραδίνοντας το δοξάρι-γράμμα πότε στη μία πότε στην άλλη έτσι για να αλλάζει το τέμπο και να παρατείνεται η αγωνία του αναγνώστη.

Στο τέλος μια ανατροπή φέρνει σαν από μηχανής θεός τη λύτρωση…αλλά και τις πιο βαθιές σκέψεις που θέλει να περάσει ο Μακριδάκης, που όπως τόνισε το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν η ξεκούραση του κάνοντας τους θαμώνες της λέσχης να τον κοιτάμε αποσβολωμένοι.

Ο συγγραφέας ένας στοχαστής της ζωής, ένας καλλιεργητής συνειδήσεων(πέρα από φυσικός καλλιεργητής) που μας μάγεψε με το χιούμορ του, την απλοϊκή του ενδυμασία και τη φωτεινή του όψη. Μέσα από την ενδιαφέρουσα συζήτηση και για τα υπόλοιπα βιβλία του, ακούγεται η φωνή της αγαπημένης μου Κυρίας Νάγιας να ηχεί «δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο έργο του». Και μείς δε μπορούμε απλά να την ευχαριστήσουμε που προσπαθεί να μας μυήσει σιγά σιγά σε ένα λογοτεχνικό δρόμο, μέσα από τις συμβουλές, τις παροτρύνσεις και τον έμφυτο ποιητικό της λόγο.

Υ.Γ. Βιβλία που κυκλοφορούν του Μακριδάκη «στη δεξιά τσέπη του ράσου», «όλα για καλό», ήλιος με δόντια» και πάρα πολλά ακόμα…

Θα κυκλοφορήσει σύντομα και σε ταινία η δεξιά τσέπη του ράσου.

Εις το Επανιδείν φίλοι μου!!

IMG_20190223_182421_20190223182521853

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s